Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2012/13749 K.2013/7937

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava,ziynet ve eşya alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının davacı sıfatıyla şiddetli geçimsizliğine dayalı boşanma davası ile birlikte maddi ve manevi tazminat talebinde bulunduğunu, davanın reddedildiğini, kararın kesinleşmediğini, müvekkiline müşterek konuttan hiçbir menkul eşyası verilmeksizin ilişiğinin kesildiğini,muhtemel mağduriyete sebebiyet verilmemesi yönünden eşya tespitinin istendiğini,tespitten sonra müvekkilinin ailesi tarafından kendisine düğün hediyesi olarak alınıp verilen mobilyaların davalının konutunda kaldığını,bu mobilyaların sehven tespitinin istenilmediğini,

müvekkilinin evlilikle müşterek birliğe getirdiği eşyaların davalı tarafça verilmemesi üzerine ihtarname keşide edilerek iddia edilen menkul eşyaların talep edildiğini haklı nedenlere dayalı taleplerinin kabulüne, 10.000.-TL mücevherler ile 10.000.TL birlikte müşterek konutta kullanılan eşyaların aynen iadelerine,mümkün olmadığı takdirde bilirkişi kanalıyla tespit edilecek değerlerde fazlaya ilişkin hakları mahfuz tutularak toplam 20.000.-TL tazminat alacaklarının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili,davalının ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü,ev eşyalarını nakliye şirketi ile davalıya göndermesine rağmen davacının eşyaları kabul etmediğini bu nedenle eşyaları depoya koyduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin ziynet eşyalarına yönelik temyiz itirazlarına gelince;Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı kadın, dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise davacı tarafından giderken götürüldüğünü savunmuştur. Davalı koca,davacı kadının ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Dosya kapsamına göre davacının tartışma ortasında evden ayrıldığının anlaşılması karşısında davacı kadının ziynetleri alıp götürdüğü konusunda ispat yükü ters çevrilmiştir. Bununla birlikte davalı, yemin deliline dayandığından ,ziynetlerin davacı tarafça götürüldüğü konusunda davalı kocaya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.