Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2012/8646 K.2012/11903

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı vekili;davacıya ait taşınmazın davalı kiracıya kira sözleşmesi ile "Gazoz imal yeri" olarak kiralandığını, kira sözleşmesi yapılırken davalı ünvanının "...Meşrubat San. Koll. Şti." Iken halen kullandığı "...Meşrubat San. Tic. Ltd.

Şti." Ünvanına döndüğünü, 24/08/2011 gün ve 5130 sayılı başkanlık oluru gereği akdin feshi kararı alındığını, kiralanan taşınmazın davacı belediyenin ihtiyacı için kullanılacağını, bu nedenle kira sözleşmesinin feshine, davalının tahliyesine, karar verilmesini istemiştir.Davalı vekili;

davanın haksız ve hukuka aykırı açıldığını, 24/08/2011 gün ve 5130 sayılı başkanlık oluru gereği akdin feshi işleminin haksız olduğunu, sebep olarak "Belediyenin ihtiyacı" olduğundan söz edildiğini, detaylı bir açıklama yoluna gidilmediğini, ihtiyacın zorunlu ve samimi olduğunun kanıtlanamadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiş, Mahkeme davanın reddine karar vermiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 01.08.1985 başlangıç tarihli,1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.Kira sözleşmesi uyarınca İzmir Büyükşehir Belediyesi'ne ait taşınmazın ...Meşrubat San.Koll.Şti.ne kiraya verildiği,noter kanalıyla düzenlenen Kollektif Şirket Tadil Sözleşmesi uyarınca ...Meşrubat San.Koll.Şti. unvanının, ...Uludağ Koll.Şti.olarak tadil edildiği,ilgili kira sözleşmesinin davacı ... tarafından yapılan ihale sonucu davalı ile akdedildiği anlaşılmaktadır.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülki amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır.

Bu madde önceleri sadece Hazine tarafından bu kanun hükümlerine göre kiraya verilen taşınmazlar hakkında uygulanırken, 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/p-3 maddesi hükmüyle belediye taşınmazları 5538 Sayılı Kanunun 26/b maddesi uyarınca İl Özel İdareleri ve 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi uyarınca Vakıflar Genel Müdürlüğüne ait taşınmazlar hakkında da uygulanması öngörülmüştür.Bu madde ile adı geçen kurumlara tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır.Yasa, süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağını hüküm altına aldığından,

2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca taraflar arasında usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil olarak kabul etmek gerekir. ./..

Hazine, Belediyeler, İl Özel İdareleri ve Vakıflar Genel Müdürlüğü 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya verdikleri taşınmazlarını, kira süresi sonunda, işgal ne kadar süre devam ederse etsin kiralananın 6570 Sayılı Yasaya ya da Borçlar Kanununa tabi olup olmadığına bakılmaksızın her zaman gerek mahkemeden gerekse mülki amirden tahliyesini isteyebilirler.

Olayımıza gelince. 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu uyarınca kiraya verilen kiralanan ile ilgili olarak taraflar arasında düzenlenen 01/08/1985 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi 6570 sayılı Kanunun 11.maddesi uyarınca yıldan yıla yenilenerek uzamış ise de.

Belediyelere Yasanın 75.maddesinden yararlanma hakkı tanıyan 5393 sayılı Kanunun (15/P-3. md.) yürürlüğe girdiği 13/07/2005 tarihini izleyen yenilenen son dönemin bittiği 01/08/2005 tarihi itibariyle sözleşmenin sona erdiğinin kabulü gerekir. Artık bu tarihten sonra yasa gereği sözleşmenin 6570 sayılı Kanunun 11.maddesi uyarınca yıldan yıla yenilenmesi olanağı kalmadığından davalı kiracı fuzuli şagil durumuna düşmüştür.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22/12/2010 gün ve 2010/13-671-696 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Bu durumda kiralananın niteliğine bakılmaksızın, mahkemece tahliye kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde red kararı verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.