KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2013/16429 E., 2014/9190 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2014
- Mahkemesi
- Ankara Batı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 03/10/2013
- Numarası
- 2011/101-2013/298
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira bedelleri elektrik ve su gideri ile cezai şartın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir. 1-)Dosya kapsamına ,toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-) Gecikme zammına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; uyuşmazlık konusu olmayan taraflar arasındaki kira sözleşmenin 3. maddesine göre vadesinde ödenmeyen kira bedellerine 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı amme alacaklarının tahsili usulü hakkında kanunun 51 inci maddesi gereğince belirlenen oranda gecikme zammı uygulanacağı kararlaştırılmıştır.Öte yandan bu düzenleme özünde temerrüt faiz oranının tespit edilmesine ilişkindir.
01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki 6101 Sayılı Kanun'un 7. maddesinde Türk Borçlar Kanunu'nun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76. faize ilişkin 88. temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138. maddelerinin görülmekte olan davalarda da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır.
Bu durumda 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 88 ve 120. maddeleri de gözetilerek sözleşme hükümlerine göre gecikme zammı (faiz)'na karar verilmesi gerekirken bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde yasal faize hükmedilmesi hatalıdır.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2013/16429, K. 2014/9190, 9 Temmuz 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama