Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2013/7260 K.2014/3

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dava, kira alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 01/08/2006 tarihli sözleşme ile .. ada 1 parsel ve .. ada ... parsel sayılı taşınmazları her yılın Ağustos, Eylül ve Ekim aylarında sezonluk olarak kurutmalık domates sergi yeri olarak kiraladığını, kira bedelinin peşin ödenmek üzere her sezon için 4.950 TL olduğunu, davalının 2008 ve 2009 yıllarına ait kira bedellerinin ödenmediğini belirterek 6100 TL kira alacağının 01/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, 2007 yılında yeni bir sözleşme imzalanarak 2006 tarihli sözleşmenin kira bedeli dahil esaslı unsurlarını değiştirdiklerini, 2006 tarihli sözleşmenin bütünüyle ortadan kaldırıldığını, müvekkilinin 2006 ve 2007 dönemlerinde dava konusu yerleri kullandığını, 2008 ve 2009 yıllarında ise dava konusu yeri kiralamadığını ve kullanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; kiranın adi kira hükümlerine tabi olduğu, adi kirada kira sözleşmesinin süre bitiminde kendiliğinden son bulmayacağı, tahliyeyi ispatlama külfetinin davalı tarafta olduğu, davalının tahliyeyi yazılı belge ile ispatlayamadığını, davalının yemin teklif etme hakkını kullanması üzerine kira sözleşmesinde imzası olan ve talep edilen kira alacağının doğduğu iddia edilen 2008-2009 yıllarında belediye başkanı olarak görev yapan Ayazkent Belediye Başkanının yeminli beyanına göre yerin 2007 yılı Ekim ayında davalı tarafça tahliye edildiği,

davacının kira alacağını talep ettiği 2008-2009 yıllarında yerin davalı tarafça kullanılmadığının ispatlandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

HMK'nın 232/2 maddesinde "Taraflardan biri tüzel kişi yahut ergin olmayan veya kısıtlı bir kimse ise onlar adına yapılmış bir işleme ilişkin vakıanın ispatı için yemin, tüzel kişiyi temsile yetkili kişi veya organ yahut kanuni mümessil tarafından eda ya da iade olunabilir." hükmü yeralmaktadır. 5393 sayılı Belediye Kanunun 37 maddesine göre Belediye tüzel kişiliğinin temsilcisi belediye başkanıdır.

Tüzel kişilerin taraf olduğu davalarda tüzel kişiye teklif edilen yemin, tüzel kişinin yetkili organı tarafından eda edilir. Bu temsilci, yemin konusu işlemin yapıldığı tarihteki değil, yemin teklif edildiği zamandaki temsilcidir.

Bu nedenle mahkemece, davacı kurumun temsilcisi olarak yemin teklif edildiği tarihteki belediye başkanına yemin teklif edilmesi gerekirken davacı kurumu temsil sıfatı kalmayan belediye eski başkanına yemin teklif edilerek sonucuna göre karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır