Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/3276 K.2014/4766

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespiti davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla yapılan icra takibi nedeniyle kiracının borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 966.000 USD kira alacağından davacının 826.466,67 USD borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de mahkemece 15.06.2009 gün 2007/430 E/2008/742 sayılı ek karar ile davalının bakiye karar harcını yatırmaması gerekçesi ile temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir. Bunun üzerine davalı vekili mahkemenin ek kararının bozulmasını, temyiz istekleri doğrultusunda kararın esas yönünden de bozulmasını talep etmiştir.

Mahkemece bakiye karar harcının davalı tarafından ödenmemesi nedeniyle temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş ise de 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 28. Maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde bakiye karar ve ilam harcının ödenmemiş olmasının, hükmün tebliğe çıkarılmasına, takibe konulmasına ve kanun yollarına başvurulmasına engel teşkil etmeyeceği belirtildiğinden yerel mahkemenin bakiye karar ve ilam harcının yatırılmaması gerekçesiyle temyiz isteminden vzageçmiş sayılmasına ilişkin 15.06.2009 gün 2007/430 Esas-2008/742 Karar sayılı ek kararının bozularak kaldırılmasına oybirliği ile karar verildi. Dosyadaki bütün kağıtlar davacı ve davalı vekilinin temyiz dilekçesi okundu, işin esası incelendi.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı kiracının tüm davalı kiralayanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı kiralayanın makul süre kira tazminatının başlangıç tarihine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili, dava dilekçesinde bankacılık sisteminin içinde bulunduğu durum, müvekkili bankanın yönetim ve denetiminin TMSF'ye devir edilmesi sebebiyle taraflar arasındaki kira sözleşmesinin BK.nun 264. Maddesi uyarınca tek taraflı olarak fesih edildiğini, davalı tarafından da feshe muvafakat edildiğini kiralananın anahtarının Şişli 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2002/93 Değişik İş sayılı dosyasında alınan tevdii mahalli kararı

gereğince mahkeme kasasına 02.05.2002 tarihinde teslim edildiğini, davalının geçerliliği kalmayan kira sözleşmesine dayanarak davacı aleyhine giriştiği icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Davalı vekili BK.nun 264. Maddesindeki şartların oluşmadığını, feshe muvafakatlarının bulunmadığını, davacı kiracının anahtar teslimine ilişkin tevdii mahalli kararının müvekkilince öğrenildiği 21.05.2002 tarihine kadar olan kira alacağından ve bu tarihden itibaren 6 aylık kira parası tutarındaki tazminattan sorumlu olduğunu savunmuştur.

Davacı kiracı kiralananın anahtarını 02.05.2002 tarihinde tevdii mahalli dosyasına teslim etmiş ise de davalı kiralayan vekili anahtarın teslim edildiğine dair kendilerine bir tebligat yapılmadığını, anahtarın teslim edildiğini icra dosyasındaki davacı itirazının tebliğ edildiği 21.05.2002 tarihinde öğrendiklerini bildirdiğine göre, kiralananın tahliye tarihinin 21.05.2002 tarihi olduğunun kabülü gerekir.

Bu durumda mahkemece bilirkişi tarafından tespit olunan kiralananın aynı koşullarda yeniden kiraya verilebileceği altı aylık süreye ilişkin kira bedelinin kiralananın tahliye edildiği 21.05.2002 tarihinden itibaren hesaplanması davacının bu tarihe kadar olan kira parasından sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde 02.05.2002 tarihi esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.