Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/3429 K.2014/14370

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,ödenmeyen kira paralarının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne,Ankara 31.İcra Müdürlüğünün 2013/2357 sayılı takip dosyasına yapılan itirazın iptaline, takibin 3.895,31 TL asıl alacak üzerinden devamına, fazlaya dair talebin reddine,kabul edilen asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına,alacak likit olduğundan kabul edilen alacağın % 20'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının artış şartı ve alacağın ½ sinin tahsiline ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Kiraya verenlerden K.. M.. vekili,Ankara 31.İcra Müdürlüğünün 2013/2357 Esas sayılı takip dosyası ile başlattığı icra takibinde 11.02.2013 tarihli takip talebi ile 01.04.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesindeki artış oranı gereğince aylık 1.650 TL'den, 2012 yılının 6.ayından bakiye kira alacağı ile 2012 yılının 7-8-9-10-11.ayları kira paraları toplamı olan 9.300 TL'nin işlemiş faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı borçlu,süresi içinde vermiş olduğu itiraz dilekçesinde “kiralanan yerin alacaklıya haber verilerek 30.06.2012 tarihinde tahliye edildiğini,borcu olmadığını belirterek borca ve faize itiraz etmiştir.

Davacı alacaklının genel mahkemede itirazın iptali isteminde bulunması üzerine Mahkemece,bilirkişi raporu doğrultusunda,aylık kira parası 1.500 TL olarak kabul edilerek ödenmediği tespit edilen 7.790,62 TL'nin davacının tapudaki ½ hissesine tekabül eden 3.895,31 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Davacı K.. M.. ve dava dışı D.. M.. ile davalı kiracı arasında 1.4.2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği,kira sözleşmesinin özel şartlar bölümü 3.maddesinde “kira paralarının her ayın 1-5 i arasında kiralayanlardan K..

M..'nın banka hesabına ödeneceği...”,ayrıca 11.maddesinde “2.yıl kirasının 1.500 TL ve 2.yıldan sonra TÜİK'in açıkladığı ÜFE bir yıllık artışı oranında kira parasının artırılacağı...” kararlaştırıldığı hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmedeki artış oranı belli ve muayyen olup geçerlidir,tarafları bağlar.

Davalı kiracı tarafından takip konusu dönemde(1.4.2012-1.4.2013) kira paralarını kira sözleşmesindeki artış oranına göre artış yapmadan alacaklının banka hesabına ödenmesi ve ödenen tutarların ihtirazı kayıt ileri sürülmeden alınmış olması davacının artış koşulundan vazgeçtiği ve taraflar arasında bu yolda zımni bir anlaşma olduğu şeklinde yorumlanamaz.

Bu nedenle mahkemece,kira sözleşmesinin 11.maddesinde kararlaştırılan artış şartı hükümleri gereğince takip konusu aylar kira paralarının tespit edilmesi ve varsa ödemelerin mahsubu ile davacının alacaklı olduğu miktarın tespit edilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm verilmesi doğru değildir.

Ayrıca, kiralanan her ne kadar iki kişi tarafından davalıya kiraya verilmiş ise de; kira sözleşmesinin 3.maddesinde “ ...kira paralarının her ayın 1-5 i arasında kiralayanlardan K.. M..'nın banka hesabına ödeneceği...” tarafların özgür iradesi ile karalaştırılmış olup,bu düzenleme geçerlidir ve tarafları bağlar. Bu nedenle,davacı kiraya veren K.. M..'nın alacağın tümü için takip yapmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Zira, kiraya verenlerin hangi oranda kira parasını paylaşacakları kiraya verenlerin kendi aralarındaki iç ilişki olup mahkemece artış şartı da dikkate alınarak ödenmediği tespit edilecek kira parasının tümü yönünden itirazın iptaline karar verilmesi gerekirken ½ sine hükmedilmesi de doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.