Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/3743 K.2014/14366

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Davacı vekili dilekçesinde, aylık kira parasının 20.12.2012 gününden başlayarak 850 TL olarak tespitini istemiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kira parasının 750 TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak. Davalı vekili duruşmada 20.12.2013 tarihinden geçerli olmak üzere kirayı aylık net 750 TL üzerinden ödemeyi teklif etmiş ise de davalının teklifi uyuşmazlığa konu döneme ilişkin olmadığından hükümde nazara alınamaz.

Uyuşmazlık 20.12.2012 dönemine ilişkin olup, hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda kiralananın 20.12.2013 tarihinde boş olarak kiraya verilmesi halinde getirebileceği aylık net kira bedelinin 750 TL olacağı belirtilmiştir. Davaya konu döneme ilişkin değerlendirme içermeyen bilirkişi raporu bu yönü ile hükme esas alınamaz.

Öte yandan kabul şekline göre de davalı kiralananda 20.12.2002 tarihli sözleşme ile kiracı olup taşınmazın boş olduğu farz ve kabul edilerek sonuca gidilemez. Bu nedenle kiralananın boş olarak kiraya verilmesi halinde getirebileceği kira parasına eşit olacak şekilde veya bunun çok yakınına ulaşan bir kira parasına hükmedilmesi doğru değildir.

Mahkemece öncelikle bilirkişilerin tespiti istenen döneme ilişkin olarak taşınmazın boş olarak kiraya verilmesi halinde getirebileceği kira parası tespit edilerek bu tutardan uygun oranda hak ve nesafet indirimi yapılmak suretiyle brüt tutar üzerinden kira parasının belirlenmesi keza yukarıda açıklanan usule göre belirlenecek kira parasının da bir önceki kira döneminde ödenen kira parasının ÜFE endeksine göre yapılacak artıştan daha düşük bir tutar olamayacağı gözetilerek sonuca varılması gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.