Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/4393 K.2014/5757

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalılardan S.. K.. tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlular aleyhine kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan tahliye istekli icra takibine davalı borçluların itiraz etmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, takibin devamı, kiralananın tahliyesi ve icra inkar tazminatı isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın kabulü ile itirazın kaldırılmasına, takibin devamına, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesine ve davalı borçluların % 20 icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu S.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra takibinde ve davada dayanılan ve karara esas alınan 25.03.2003 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile dava konusu edilen büfe, her iki davalı borçluya aylık 10 TL bedelle kiralanmıştır.

Bu sözleşme öncesinde davacı alacaklı belediyenin 02.08.2002 tarihinde 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 45. maddesi gereğince açık artırma usulü ile yapmış olduğu ihale sonucu aynı kiralanan aylık 10 TL bedelle ve 02.08.2002 başlangıç tarihli, bir yıl süreli kira sözleşmesi ile davalı borçlu M.. E..'na kiralanmıştır. Kiracılık süreci içinde kiracının ortak alma talebinin belediye encümeninin 25.03.

2003 gün ve 333 sayılı kararı ile kabul edilmesi üzerine de, her iki davalı borçlu ile yukarıda sözü edilen kira sözleşmesi akdedilmiştir. Davacı alacaklı tarafından davalı borçlular aleyhine Tokat 2. İcra Müdürlüğü'nün 2013 / 1453 sayılı dosyasında 06.03.2013 tarihinde başlatılan icra takibinde sözleşme gereği ödenmeyen 30.09.2009- 31.12.2012 arası kira parası 37.748.53 TL'nin tahsili istenmiştir.

Davalı borçluların takibe yasal süresi içinde itiraz etmesi üzerine açılan işbu davada mahkemece, davalı borçlular tarafından takip konusu edilen kira parasının ödendiğinin kanıtlanamaması gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Bununla birlikte dosyada bulunan bilgi ve belgelerden sözleşme konusu iş yerinin 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu hükümleri gereğince davalı borçlu M.. E..'na kiraya verildiği, süreç içinde iş yerine ortak olan davalı borçlu S..

K..'in de katılımı ile icra takibinde dayanılan 25.03.2003 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi düzenlendiği anlaşılmaktadır. Bu husus kiralananın ihale ile verildiği olgusunu ortadan kaldırmaz. Her ne kadar sözleşme süresinin 25.03.2004 tarihinde sona ermesinden sonra kira sözleşmesi 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun'un 11. maddesine göre 25 Mart tarihi itibariyle yıldan yıla yenilenerek uzamış ise de, belediyelere 2886 Sayılı Devlet

İhale Kanunu'nun 75. maddesinden yararlanma hakkı tanıyan 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesinin yürürlüğe girdiği 13.07.2005 tarihini izleyen son dönemin bittiği 25.03.2006 tarihinden itibariyle sözleşmenin sona erdiğinin kabulü gerekir. Artık bu tarihten sonra yasa gereği sözleşmenin 6570 Sayılı Kanun'un 11. maddesi uyarınca yıldan yıla yenilenmesi olanağı kalmadığından davalı borçlu kiracılar taşınmazda fuzuli şagil durumuna düşmüşlerdir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22.12.2010 gün ve 2010 / 13-671-696 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Dolayısıyla ortada bir kira sözleşmesi bulunmadığından davacı alacaklı tarafından kira alacağı olduğundan söz edilerek davalı borçlular hakkında ilamsız icra takibi yapması ve bu yolla kira alacağını tahsilini ve kiralananın tahliyesini istemesi mümkün olmadığından mahkemece istemin reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup kararın bozulması gerekmiştir.