Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2014/7143 K.2014/9884

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak, davanın niteliği itibari ile duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davacı üniversiteye ait taşınmazın 28.05.2008 tarihinde imzalanan 08.07.2008 başlangıç tarihli üç yıl süreli kira sözleşmesiyle kantin ve kafeterya olarak kullanılmak üzere davalıya kiraya verildiğini, kiralananın bulunduğu binanın üst katlarının halen sürekli eğitim müdürlüğü tarafından çeşitli kurslar açılmak suretiyle kullanıldığını, ahçılık, ebru sanatı vb. kursların açılmasının planlandığını, bu nedenle kiralanana ihtiyaç bulunduğunu belirterek tahliyeye karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili cevabında, kiralananın kurs için uygun olmadığını, asıl amacın tahliyeyi sağlayarak daha yüksek kira geliri elde etmek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi, henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Somut olayda.

Davacı, kiralananın bulunduğu binanın sürekli eğitim kursları müdürlüğüne tahsis edildiğini, bu kapsamda yeni kurslar açılması planlandığından kiralanana ihtiyaç bulunduğunu, kiralananın merkezi bir konumda olması nedeniyle tercih edildiğini ileri sürerek ihtiyaç nedeniyle tahliyeye karar verilmesini istemektedir.Dinlenen davacı tanıkları sürekli eğitim kursları müdürlüğü tarafından yeni kursların açılmasının planlandığını, kiralananın daha çok ahçılık kursu için kullanılmak istendiğini belirtmişlerdir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda binanın eski bir yapı olması nedeniyle eğitim ve öğretim amacıyla kullanımın can ve mal kaybı göz önüne alındığında uygun olmadığı, ayrıca içki satılan kafe ve barlara olan mesafesi dikkate alındığında İspirtolu İçecekler Kanun'una göre eğitim öğretim faaliyeti yapılıp yapılamayacağının değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak ve İspirtolu İçecekler Kanun'unun 9/2. maddesine göre içki satışı yapılan yerler ile örgün eğitim

kurumları ve dershaneler arasındaki mesafenin en az 100 metre olması gerektiği dikkate alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Bilirkişi raporunda kiralananın fiziksel koşulları itibariyle ihtiyaca uygun olmadığına ilişkin bir görüş bildirilmemiştir. Gerek dosya kapsamından gerekse tanık beyanlarından binanın üst katlarındaki kısımların halen kurs faaliyetlerinde kullanıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda ihtiyacın gerçek ve samimi olduğu, kiralananın da yapılacak işe uygun olduğu sabittir. Bilirkişi raporunda belirtilen nedenlerle kiralananın ihtiyaca elverişli olmadığı sonucuna ulaşılamaz. Mahkemece ihtiyaç nedeniyle tahliyeye karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.