KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2014/89 E., 2014/1387 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2014
- Mahkemesi
- Fethiye 3. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 25/04/2013
- Numarası
- 2009/697-2013/210
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı-k.davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalı vekili Av. N.. G.. geldi. Davacı taraftan gelen olmadı. Hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Asıl dava peşin ödenen kira parasının iadesi ve kiralanana yönelik faydalı ve zorunlu masrafların tahsili istemine ilişkindir. Kiralayanın açtığı birleşen dava ise kira sözleşmesi uyarınca kiracının yapmayı taahhüt ettiği işlerin eksik yerine getirildiğinden bahisle eksik işler bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş olup hüküm davalı-birleşen dosyanın davacısı tarafından temyiz edilmiştir.
Hükümden sonra davacı tarafından temyize cevap dilekçesi ekinde sunulan “İbra Senedi” başlıklı belgede, temyize konu dava dosyası ile ilgili olarak karara bağlanan alacak, yargılama gideri ve vekalet ücretinin ödenmesi konusunda tarafların bir anlaşmaya vardığı belirtilerek bu kapsamda davalı tarafından davacıya 20.000 TL ödenmesi ile birlikte bu dosya sebebi ile taraflar arasında her türlü alacak, avukatlık ücreti ve yargılama giderleri hususundaki çekişmenin son bulduğu belirtilmiştir.
Davacı vekilinin temyize cevap dilekçesi ekinde sunduğu 04.06.2013 tarihli belgenin niteliği itibariyle sulh sözleşmesi olduğu gözetilerek bu belgeye göre uyuşmazlığın çözüme kavuşturularak sonucuna göre karar verilmesi zorunlu olup davalı tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri incelenmeksizin belirtilen bu gerekçe ile hükmün bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2014/89, K. 2014/1387, 11 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama