Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2015/5767 K.2015/9184

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak nitelik itibariyle duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iş yeri ihtiyacı sebebiyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, tekstil üretim pazarlama işi yapacağından bahisle kiralananı işyeri ihtiyacında kullanacağını bildirerek, kiralananın tahliyesini talep etmiştir. Davalı vekili ise ihtiyacın samimi olmadığını, davacının E. Yapı ve Otom adı altında şirketi ve iş yerinin bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Davacı tanıkları ise davacının E. Y. ve Otom. San. Ve Tic. Ltd. Şti. ortağı ve sahibi olduğunu beyan etmişlerdir.

Davacının kendisi ve E. Y. Şti.'ni temsilen Av.A. Ç. adına düzenlenen vekaletname içeriğinden 18.07.2012 tarihli İmza sirkülerine göre şirketi 10 yıl süre ile münferiden temsil ve ilzama yetkili olduğu anlaşılmaktadır.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir. Türk Borçlar Kanunu zorunlu ihtiyacı tahliye nedeni olarak kabul etmiştir. Faal bir işi bulunan ve o işi bırakmayan kişinin başka bir iş yerine zorunlu ihtiyacı olduğu kabul edilemez

Bu durumda davacının E. Y. Otom. San. Tic. Ltd. Şti.'nin yetkili temsilcisi olup olmadığı Ticaret Sicil Müdürlüğü'nden getirtilecek kayıtlarla denetlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.