Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2022/641 K.2023/1521

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece (Kapatılan 23.Hukuk Dairesi) kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı kooperatife ortak iken denetim kuruluna seçildiğini, davalı kooperatif tarafından hukuka aykırı olarak denetim kurulu üyeliğinden çıkartıldığını, bu nedenle huzur hakkını alamadığını, maddi ve manevi zarara uğratıldığını ileri sürerek; şimdilik 2.000,00 TL maddi tazminatın, 10.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine, yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiş, ıslah yoluyla maddi tazminat talebini 3.299,74 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın bir yıllık zamanaşımı süresi içinde açılmadığını, davacının, 07.07.2010 tarihli Bakanlık teftiş raporu üzerine denetim kurulu üyeliğinden çıkarıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.04.2013 tarihli ve 2011/167 Esas, 2013/66 Karar sayılı kararıyla; davalı kooperatif denetim kurulu üyesi olmak için gerek anasözleşme gerekse Kooperatifler Kanunu'nda, kooperatif üyesi olmanın şart olarak öngörülmediği, bu nedenle davacının yönetim kurulu tarafından denetim kurulu üyeliğinden çıkarılması işleminin usul ve yasaya aykırı olduğu, davacının haksız olarak denetim kurulu üyeliğinden çıkarılması sebebiyle üzüntü duyduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 3.133,76 TL maddi tazminat ile 1.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin (kapatılan 23.Hukuk Dairesi) 04.04.2016 tarihli ve 2015/6482 Esas, 2016/2065 Karar sayılı ilamıyla; davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz isteminin temyiz sınırın altında kaldığından reddine, davalı vekilinin maddi tazminata ilişkin diğer temyiz itirazları da yerinde görülmediğinden reddine, dava tarihinden sonraki dönemi de içerecek şekilde hüküm kurulmasının, HMK'nın 26. maddesindeki taleple bağlılık ilkesine aykırı olduğu, davacının bildirdiği 199,18 TL aylık ücret, denetim görevi karşılığı belirlenmiş olup mahkemece, davacının ayrıldıktan sonra hiçbir denetim görevi yapmadığı gözetilerek belirlenecek tazminattan makul bir indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 19.09.2017 tarihli ve 2016/239 Esas, 2017/305 Karar sayılı kararıyla, davacının ayrıldıktan sonra hiçbir denetim görevi yapmamış olduğu da gözetilerek hesaplanan tazminattan indirim yapılarak davanın kısmen kabulü ile 2.200,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1-Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2- Dairemizin (kapatılan 23.Hukuk Dairesi) 20.01.2021 tarih ve 2018/130 Esas, 2021/133 Karar sayılı kararı ile yargılama giderleri hakkında karar verirken yargılama giderinin ne olduğu, kabul ve ret oranları, tarafların sorumlu olduğu miktarlar açıkça belirlenmediği, bu şekilde infazı mümkün olmayan bir karar verildiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 18.02.2009 tarihinde üç yıllığına denetim kurulu üyesi seçildiği, dava açılış tarihi olan 15.11.2011 tarihine kadar maaş alamadığından maddi zararının 2.522,94 TL olduğu, davacının ayrıldıktan sonra hiçbir denetim görevi yapmamış olması gözetilerek hesaplanan tazminattan makul indirim yapıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.200,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; maddi tazminata hükmedilmesine rağmen faize hükmedilmediğini, bozma kararı öncesi verilen manevi tazminat talebine ilişkin vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin kararda gösterilmediğini, reddedilen miktardan fazla davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını belirterek kararın düzeltilerek onanmasını veya bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 13/2 , 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427 nci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme 3.1.Davacı vekilinin manevi tazminat talebine ilişkin olarak mahkemece verilen 11.04.2013 tarih ve 2011/167 Esas, 2013/66 Karar sayılı ilk karar temyiz sonrasında kesinleşmiş olduğundan, hüküm kısmında manevi tazminata ilişkin hüküm bozma kapsamı dışında kalmak suretiyle kesinleştiğinden bu taleple ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

3.2. Dava dilekçesinde 2.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili istenilip ıslah dilekçesinde artırılan kısma faiz talep edilmemiş ise de 24.05.2019 tarih, 2017/8 Esas, 2019/3 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile dava dilekçesinde faiz istenilmiş ise bunun ıslah ile artırılan kısma da yansıyacağı kabul edildiğinden hükmedilen alacağa faiz işletilmesi,

3.3.Karar tarihinde yürürlükte bulunan 2021 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin13/2. maddesi “hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez" şeklinde olup, somut olayda maddi tazminat talebi yönünden reddedilen kısım 1.099,74 TL olduğundan bu miktara hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekir ise de, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile sonucu itibarıyla doğru olan kararının hüküm fıkrasının 1 no.lu bendinde yer alan “maddi tazminat davası yönünden 2.200,00 TL maddi tazminatın” ibaresinden sonra gelmek üzere “2.000,00 TL’sine dava tarihinden, 200,00 TL’sine ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile” ibaresinin eklenmesine, 5 nolu bentte yer alan “4.080,00 TL” ibaresinin çıkarılarak yerine “1.099,74 TL ibaresinin yazılmasına, hüküm fıkrasına 7 no.lu bent olarak “manevi tazminata ilişkin hüküm bozma kapsamı dışında kalmak suretiyle kesinleştiğinden bu taleple ilgili karar verilmesine yer olmadığına” cümlesinin eklenmek suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,