Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/1992 K.2024/3909

1- İlk derece mahkemesince, tanıma ve tenfiz davasında aynı yabancı mahkemenin aynı usulde aynı işveren davalı aleyhinde verdiği karar aynı usuli uygulama da temyiz edilmiş olmasına rağmen kamu düzenine aykırılığı Yargıtay kabul etmediği ve tenfiz kararının onamasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararının gerek usul ekonomisi gerekse hukuk dünyasında aynı şekilde ve usulde verilen tenfiz kararına farklı iki uygulama olamayacağı gerekçesiyle davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi tarafından Ülkemiz ile Irak arasında ilamların tenfizini mümkün kılan anlaşma olduğu, tenfizi istenen kararın yabancı mahkeme tarafından verilmiş olup, eda hükmü içerdiği ve kesinleştiği yönünde apostilli şerh içerdiği, kararın Türk mahkemelerinin münhasır yetkisine girmeyen bir konuda verilmiş olduğu, davalı adına çıkartılan tebligatların davalı adına Irak'ta kayıtlı adresinde tebliğ edilememesi üzerine,

iki ayrı gazetede ilanen tebligat yapılmak suretiyle yargılamaya devam edildiği ve en son yemin metninin de ilanen tebliğ edilmesi sonucu yargılamaya son verildiği, davalının tebligat tarihlerinde Irak'a giriş yapamaması, adına yapılan tebligatların geçersiz olacağı sonucunu doğurmayacağından mahkeme kararının doğru olduğu, ancak eksik harç tamamlanmasına rağmen gerekçeli kararda maktu harca hükmedilerek bakiye nisbi harcın iadesinin doğru olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun usul yönünden kabulü ile kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin resen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.