Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/2141 K.2024/4833

1- Mahkemece, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye alacağın tahsili istemiyle başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali davasında, sözleşmeye konu toz kömür kurutma sisteminin sözleşmeye uygun yapılmadığı, veriminin düşük olduğu, sözleşmeye konu imalatın bedelinin 225.120,00 Türk Lirası olduğu, %25 bedel indirimi ve 105.000,00 Türk Liralık ödeme düşüldüğünde davacının isteyebileceği alacak miktarının 63.840,00 Türk Lirası olduğu, davacı ek imalat bedeli talebinde bulunmuş ise de buna yönelik düzenlenen faturalara davalı tarafça itiraz edildiği, davalı defterlerinde kaydının olmadığı,

bir kısmının sözleşme kapsamı çerçevesinde kalmadığı gibi bir kısmının da sözleşme kalemi içerisinde yer aldığı, bu kalemler nedeniyle ek imalat bedeli talebinde bulunamayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davalının Aydın 2. İcra Müdürlüğü'nün 2013/7703 E. sayılı takip dosyasındaki itirazının 63.840,00 Türk Lirası üzerinden iptaline, takibin bu miktardan devamına, asıl alacak üzerinden hesaplanacak %20 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

2- Mahkemenin bu kararına karşı taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan 15. Hukuk Dairesi) 01.06.2017 tarih, 2016/1066 E. ve 2017/2363 K. sayılı ilamıyla ve dava konusu ek imalatların davalı tarafından üçüncü kişiye yaptırıldığı ispat edilemediğinden davacı tarafından sözleşme kapsamı dışında yapıldığının kabulünün gerektiği, sözleşme kapsamı dışında kalan imalatların bedelinin yapıldığı tarihteki piyasa fiyatlarıyla hesaplattırarak sonuca gidilmesi gerektiği, alacak yargılama ile belirlendiğinden likit olamayacağı, davacı yararına icra inkâr tazminatına hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, söz konusu kararın bozulmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3- Mahkemenin bozma üzerine verdiği ikinci kararında, ek imalat bedellerinin eklenmesi ile davacının davalıdan 250.254,00 Türk Lirası alacağının bulunduğu, alacağın 105.000,00 Türk Lirasının tahsil edildiği, alınması gereken verimin alınmaması nedeni ile toplam bedel üzerinden %25 indirim yapılması üzerine, davacının davalıdan 82.690,50 Türk Lirası alacağının bulunduğu, alacağın likit olmadığı, yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile Aydın İcra Müdürlüğü'nün 2013/7703 E. sayılı dosyasında davacının borçlu itirazının iptali talebinin 82.690,50 Türk Liralık kısım yönünden kabulüne, bu kısım üzerinden duran takibin devamına, icra inkar tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

4- Mahkemenin ikinci kararına karşı davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan 15. Hukuk Dairesi) 24.09.2020 tarih, 2019/3909 E. ve 2020/2562 K. sayılı ilamıyla ve davaya konu fazla imalat bedelinin 6098 sayılı TBK’nın 526. ve devamı maddelerinde düzenlenen vekaletsiz iş görme hükümleri uyarınca, imalatın yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçlerine göre belirlenmesi ve mahalli piyasa rayiçleriyle hesaplanan bu tutara KDV dahil olduğundan ayrıca KDV ilave edilmeksizin hesaplanması gerektiği gerekçesiyle söz konusu kararın bozulmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5- Mahkemenin bozma üzerine verdiği üçüncü kararında, davaya konu fazla imalatların yapıldığı tarihteki piyasa fiyatlarının bakiye iş bedeline dahil edilmesi ile davacının davalıdan 249.170,00 Türk Lirası alacağının bulunduğu, 105.000,00 Türk Lirasının tahsil edildiği, toplam bedel üzerinden % 25'lik bedel indiriminin düşülmesi sonucu davacının davalıdan 81.877,50 Türk Lirası alacağının bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, Aydın İcra Müdürlüğü'nün 2013/7703 E. sayılı dosyasında 81.877,50 Türk Liralık miktar yönünden borçlu itirazının iptali ile bu miktar yönünden duran takibin devamına, icra inkar tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

6- Mahkemenin bozma üzerine verdiği üçüncü karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.