Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/2630 K.2024/947

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararın niteliğinin duruşma istenebilecek davalardan olmadığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davalı vekilinin duruşma isteğinin mahiyetten reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1- İlk Derece Mahkemesince; muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davasında ispat yükünün davalıda olduğu halde davalının alacağını ispat edemediği, her zaman düzenlenmesi mümkün bononun alacağın varlığını ispatlamaya tek başına yeterli olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi tarafından, ispat yükünün davalıda olduğu, davalının alacağının gerçek bir borç ilişkisine dayandığını ispat edemediği, davalı tarafından başlatılan icra takibinin sonraki tarihli olduğu belirtilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; muvazaa iddiasına dayanan sıra cetveline itiraz davalarında kural olarak ispat yükünün alacağına itiraz edilen davalı alacaklıda olduğunun tabi bulunmasına göre, davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.