Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/2792 K.2025/269

Asıl ve birleşen davalar eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup; mahkemece yapılan yargılama sonunda asıl davanın reddine, birleşen 2014/241 Esas sayılı dosya bakımından davanın reddine, birleşen 2022/139 Esas sayılı dosya bakımından ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 166. maddesinin birinci fıkrasında; "Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir. Birleştirme kararı ikinci davanın açıldığı mahkemece verilir ve bu karar diğer mahkemeyi bağlar" hükmüne yer verilmiştir.

Dosya Yargıtay incelemesinden geçtikten sonra henüz kanun yolları aşamasına gelmemiş yeni bir dosyanın bu dosya ile birleşmesi halinde, birleşen dosyanın istinaf yoluna tabi olacağı açıktır. Zira davalar birleşmekle bağımsızlıklarını korur, ayrı dosya olma özelliğini devam ettirirler.

Eldeki davada, birleşen Afyonkarahisar 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2022/139 Esas sayılı dava dosyasının Dairenin bozma kararından sonra, asıl dava dosyası ile birleştirildiği anlaşılmaktadır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında Bölge Adliye Mahkemelerinin Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin, yine aynı maddenin 2. fıkrasında ise bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine istinaf yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 427 ile 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı, yani bu kararlara ilişkin dosyaların bölge adliye mahkemelerine gönderilemeyeceği belirtilmiştir.

Bu durumda 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar, kanun yoluna başvurma tarihi ne olursa olsun, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. ve 454. maddelerindeki temyize ilişkin hükümlere tabi olup, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Başkanlığına gönderilmesi gerekmektedir.

Buna karşılık, 20 Temmuz 2016 tarihinde ve sonrasında verilen temyiz incelemesinden geçmeyen kararlara karşı yasa yoluna gidilmesi halinde ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341-360. maddesindeki istinafa ilişkin hükümlerin uygulanması için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi zorunludur.

Hemen belirtilmelidir ki, daha önce Yargıtay denetiminden geçen asıl ve birleşen 2014/241 Esas sayılı dava dosyasının “İstinaf” kanun yoluna tabi olmadığı açıktır.

Ne var ki, birleşen 2022/139 Esas sayılı dosya yönünden karar tarihi 30.11.2022 olup, bu karar ile ilgili daha önce Yargıtay’ın bir denetimi de söz konusu olmadığından, anılan kararın ''İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, dava dosyalarının birleştirilmesi ile davaların bağımsız dava olma özelliğini kaybetmedikleri gözetilip, 'İstinaf'' kanun yoluna tabi olduğu anlaşılan birleşen 2022/139 Esas sayılı dava dosyasının istinaf incelemesi yapılmak üzere ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekirken, asıl dava dosyası ile birlikte temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a gönderilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş; birleşen 2022/139 Esas sayılı dava dosyasının istinaf incelemesi yapılmak üzere ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi, birleşen dava dosyası ile ilgili verilen istinaf mahkemesi kararının temyizi halinde asıl ve birleşen dava dosyalarının temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi, birleşen dava dosyası ile ilgili verilen istinaf mahkemesi kararının temyiz edilmemesi halinde ise asıl ve birleşen 2014/241 Esas sayılı dava dosyasının temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesinden ibarettir.