Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/3732 K.2025/1679

Davalı vekili, 13.10.2023 tarihli dilekçesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'nin 26.09.2023 tarih ve 2020/446 Esas, 2020/1520 Karar sayılı ek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı vekilinin talebi incelendiğinde, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen 05.11.2019 tarihli karara karşı yapılan istinaf isteminin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından 16.02.2020 tarihli kararla esastan reddine karar verildiği, davalı vekilinin temyiz giderlerine ilişkin muhtıra gereğini yerine getirmemesi üzerine yine Bölge Adliye Mahkemesi'nin 22.10.2021 tarihli ek kararıyla temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verildiği ve hükmün 15.03.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Bu kez davalı vekili tarafından 25.09.2023 tarihli dilekçeyle karar düzeltme isteminde bulunulduğu ve Bölge Adliye Mahkemesi'nin 26.09.2023 tarihli kararıyla hükmün karar düzeltme yoluna tabi olmadığından bahisle bu istemin ek kararın temyiz olarak kabul edilerek temyiz başvurusunun süre yönünden reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Davalı vekili 05.10.2023 günlü dilekçesiyle karar düzeltme isteminde bulunmuş ise de bu istemin kabulü mümkün olmadığı gibi İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi tarafından verilen 26.09.2023 günlü ek karar ile davalı talebinin reddine karar verilmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, ek kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.