Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2023/3770 K.2024/3606

1- İlk derece mahkemesince, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan alacak ve tazminat davasında, davalı arsa sahibinin davacı yüklenicinin edimini yerine getirmesine rağmen yüklenicinin sözleşme gereği hak ettiği bağımsız bölümü geç teslim ettiği gerekçesiyle, ceza-i şartta takdiri indirim yapılmasına, manevi tazminatın şartları oluşmadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; yargılama giderlerinin yanlış hesaplandığı gerekçeleriyle, yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davacı vekilince duruşmasız, davalı vekilince duruşmalı temyiz isteminde bulunulmuş ise de; kesinlik, süre temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonrasında kararın miktar itibariyle duruşmalı temyiz incelemesi sınırının altında kaldığından duruşma isteminin reddine karar verilerek, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, yüklenicinin inşaatın iskanını süresinde aldığı ve edimini yerine getirdiği, dava konusu bağımsız bölümün teminat dairesi olarak kararlaştırıldığı,

bu bağımsız bölümün tapu iptal ve tescili için açılan davada arsa sahiplerinin yükleniciye bağımsız bölümü tapuda verdiği ancak teslim edilme tarihinin kararlaştırılan tarihten daha ileri bir tarih olduğu davalı arsa sahiplerinin sözleşmede kararlaştırılan ceza-i şartı ödeme yükümlülüğünün bulunduğu anlaşıldığından davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4.Davacı yüklenici tacir olup, 6102 sayılı TTK'nın 19/2. maddesi gereğince taraflardan biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, kanunda aksine hüküm yoksa diğer taraf için de ticari iş sayılmaktadır. 3095 sayılı Kanunun 2/II. maddesi gereğince dava konusu alacağın avans faizi ile istenebilmesi mümkündür. Bununla birlikte davacı yüklenici dava dilekçesinde reeskont oranında faiz istediğine göre, mahkemece kabul edilen alacağa reeskont faizi uygulanması gerekirken yasal faiz uygulanması isabetli olmamıştır.

Kararın belirtilen nedenlerle bozulması gerekir ise de; yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.