Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2024/2485 K.2024/4257

1- İlk derece mahkemesince, kayıt kabul davasında davacının iflas tarihi itibari ile davalı müflis şirketten alacağının 18.487,58 TL olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile işçi alacağı olarak 1. sırada kayıt ve kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesinin bu kararına karşı davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2021/1530 Esas, 2021/97 Karar sayılı ilamıyla; davaya konu fazla mesai alacaklarının iflasın açılmasından önceki bir yıl içinde doğan alacak yönünden birinci sıraya, zamanaşımı hususu da nazara alınarak kalan fazla mesai alacağının ise 4. sıraya yazılacak şekilde iflas sıra cetveline kaydı gerekirken bu konuda bir araştırma yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3-İlk derece mahkemesince, bozma ilamına uyularak davanın kabulü ile davacının iflas tarihinden geriye doğru bir yıl içinde tahakkuk etmiş 5.190,25 TL, sonrası için 15.298,96 TL fazla mesai alacağı olsa da mahkemenin 2015/962 Esas, 2016/602 Karar sayılı kararına karşı davacı tarafça temyiz yoluna başvurulmadığı gibi bozma öncesi alınan bilirkişi raporuna itirazının olmadığı, bu hususun davalı lehine usuli müktesep hak oluşturacağı dikkate alınarak garameten hesaplama yapılmak suretiyle davanın 18.487,58 TL fazla mesai alacağı yönünden kabulüne, kabul edilen alacağın 4.683,20 TL'lik kısmının 1. sıraya, bakiye 13.804,38 TL'lik kısmının ise 4. sıraya olmak üzere iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmiştir.

4- İlk derece mahkemesinin bozma üzerine verdiği karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve özellikle önceki kararın davacı tarafça temyiz edilmediği dikkate alındığında, davalı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.