Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2025/2547 K.2025/3252

İlk Derece Mahkemesinin konkordato prosedüründe 16.01.2025 tarihli çeklerin iadesine dair ara kararına karşı alacaklı ... Bankası A.Ş. vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 16.04.2025 tarihli kararı ile istinaf dilekçesinin reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince 27.05.2025 tarihli ek karar ile Bölge Adliye Mahkemesi kararı kesin olduğundan temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar alacaklı Türkiye ... Bankası A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesi kesin kararına karşı temyiz yoluna başvurulması üzerine İlk Derece Mahkemesinin karar verme yetkisi olmadığından İlk Derece Mahkemesi kararı yok sayılarak Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı alacaklı Türkiye ... Bankası A.Ş.vekilinin temyiz dilekçesi incelendi;

İİK'nın 287/son maddesi gereğince geçici mühlet talebinin kabulü, geçici komiser görevlendirilmesi, geçici mühletin uzatılması ve tedbirlere ilişkin kararlara karşı kanun yoluna başvurulamaz.

Temyize getirilen karar konkordato sürecinde verilen geçici hukuki koruma kararı niteliğinde olup, geçici hukuki koruma kararına karşı İİK'nın 287/son maddesine göre istinaf kanunun yoluna başvurulması mümkün değildir.

Yargıtay İçtihatı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun halen HMK'nın döneminde de geçerli olan 01.06.1990 gün 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihatı, HMK'nın 366'ncı madde yollamasıyla, HMK'nın 352/1-b ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40/2-3 madde hükümleri uyarınca Yargıtay’ca yapılan ön inceleme aşamasında bölge adliye mahkemeleri ve yerel mahkemelerce verilen kararların temyiz harç ve giderlerinin süresinde yatırılmaması, yasal süre geçtikten sonra temyiz edilmesi veya temyiz kabiliyetinin bulunmaması halinde dosyanın Yargıtay’a gönderilmesi halinde Yargıtay’ca dosya geri çevrilmeksizin doğrudan doğruya temyiz isteminin reddine karar verilebileceği karara bağlanmış, açıklanan hukuksal sebeple temyiz kabiliyeti olmayan kararın temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.