Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2025/542 K.2025/1108

İlk Derece Mahkemesinin konkordato prosedüründe 04.09.2024 tarihli takas, mahsup, blokaj yasağına dair ara kararına karşı asli müdahil Ziraat Katılım Bankası A.Ş. vekili tarafından itiraz edildiği, mahkemece 31.10.2024 tarihli karar ile istemin reddine karar verildiği, asli müdahil Ziraat Katılım Bankası A.Ş. vekilince süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine , ilk derece mahkemesinin 07.11.2024 tarihli ek kararı ile ara kararın İİK'nın 287/son fıkrasına göre kesin olarak verildiği gerekçesiyle , istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Asli müdahil Ziraat Katılım Bankası A.Ş. vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf incelemesine konu 07.11.2024 tarihli kararın İİK'nın 287/son fıkrasına göre kesin nitelikli olduğu bu durumda HMK'nın 346. maddesine göre istinaf talebinin reddi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararıasli müdahil Ziraat Katılım Bankası A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü.

İİK'nın 287/son maddesi gereğince geçici mühlet talebinin kabulü, geçici komiser görevlendirilmesi, geçici mühletin uzatılması ve tedbirlere ilişkin kararlara karşı kanun yolun başvurulamaz.

Temyize getirilen karar konkordato sürecinde verilen geçici hukuki koruma kararı niteliğinde olup, geçici hukuki koruma kararına karşı İİK'nın 287/son maddesine göre istinaf kanunun yoluna başvurulması mümkün değildir. Bu durumda mahkemece HMK'nın 346. maddesine göre istinaf başvurusu dilekçesinin reddine karar verilmesi gerektiği, mahkemece bu yönde karar verilmediği takdirde Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi gerekmektedir. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiş ise de bu defa HMK'nın 362/1-f. bendi gereğince de geçici hukuki korumalara ilişkin bölge adliye mahkemelerince verilen kararlara karşı temyiz kanun yolu kapalı olacağı anlaşılmakla temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Yargıtay İçtihatı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun halen HMK'nın döneminde de geçerli olan 01.06.1990 gün 1989/3 esas, 1990/4 karar sayılı İçtihatı, HMK'nın 366'ncı madde yollamasıyla, HMK'nın 352/1-b ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40/2-3 madde hükümleri uyarınca Yargıtay’ca yapılan ön inceleme aşamasında bölge adliye mahkemeleri ve yerel mahkemelerce verilen kararların temyiz harç ve giderlerinin süresinde yatırılmaması, yasal süre geçtikten sonra temyiz edilmesi veya temyiz kabiliyetinin bulunmaması halinde dosyanın Yargıtay’a gönderilmesi halinde Yargıtay’ca dosya geri çevrilmeksizin doğrudan doğruya temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinin karara bağlanmış, açıklanan hukuksal sebeple temyiz kabiliyeti olmayan kararın temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.