Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2007/15412 K.2010/6122

1774 sayılı Kimlik Bildirme Kanununa aykırılıktan ... Turizm Tic. Ltd.

Şti.'nin 2.945 Yeni Türk lirası ve 1.140 Yeni Türk lirası idari para cezaları ile cezalandırılmasına dair, Marmaris Kaymakamlığınca düzenlenen iki adet idari yaptırım kararına yönelik başvurunun, başvuran kişinin şirketi temsile yetkili olmadığından bahisle, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 28. maddesi gereğince usulden reddine dair Marmaris 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/11/2006 tarihli ve 2006/192 değişik iş sayılı kararına karşı vuku bulan itiraz üzerine,

başvuranın idari para cezası uygulanan şirketi temsile yetkili olduğu gerekçesiyle 2.945 Yeni Türk lirası tutarındaki miktara yönelik itirazın kabulü ile bu cezaya yönelik Marmaris 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/11/2006 tarihli kararının kaldırılmasına, esastan inceleme yapılarak bir karar verilmek üzere dosyanın Marmaris 2. Sulh Ceza Mahkemesine gönderilmesine,

1.140 Yeni Türk lirası tutarındaki idari para cezasının miktarı itibarıyla kesin olması nedeniyle bu konuda değişiklik yapılamayacağından itirazın reddine ilişkin, MUĞLA 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/07/2007 tarihli ve 2007/603 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 27.9.2007 gün ve 48998 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2007 gün ve KYB. 2007-219810 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Marmaris Kaymakamlığınca 25/09/2006 tarihinde tutanak düzenlenerek otel işleten ... Turizm İnşaat ve Ticaret Ltd.

Şti'ne 20/07/2006 tarihi ile 31/07/2006 tarihleri arasında otelde konaklayan kişilere ilişkin veri gönderilmediği gerekçesiyle 1.140 Yeni Türk lirası idari para cezası, 01/08/2006 ile 31/08/2006 tarihleri arasında otelde konaklayan kişilere ilişkin veri gönderilmediği gerekçesiyle de 2.945 Yeni Türk lirası idari para cezası verildiği, itiraz eden şirket temsilcisi ...'in yasal süresi içerisinde Marmaris Nöbetçi Sulh Ceza Mahkemesine başvurarak aynı tarihte verilmiş bulunan idari para cezalarına itiraz ettiği, Marmaris 2. Sulh Ceza Mahkemesince itiraz edenin söz konusu şirketi temsil edip etmediğinin sorulması üzerine,

Marmaris Ticaret Sicili Memurluğunca sehven şirketi bir başkasının temsil ettiğinin bildirildiği, Sulh Ceza Mahkemesince ticaret sicil memurluğundan gelen yazı cevabı ilgi tutularak itiraz edenin şirketi temsile yetkisi olmadığı gerekçesiyle başvurunun usulden reddine karar verildiği, itiraz edenin başvurusu üzerine Marmaris Ticaret Sicil Müdürlüğünce Sulh Ceza Mahkemesine verilen cevabi yazıda daha önce sehven şirketi temsil yetkisinin başkası olduğunun belirtildiği, itiraz edenin şirketi temsil yetkisinin olduğunun bildirildiği, Sulh Ceza Mahkemesinin kararına itiraz üzerine,

Ağır Ceza Mahkemesince idari para cezalarından biri yönünden itirazın kabulüne diğeri yönünden ise kesinlik sınırı altında kaldığı gerekçesiyle itirazın reddine karar verildiğinin anlaşılması karşısında;

5326 sayılı Kabahatler Kanununun 28/10. maddesi uyarınca 2.000 Yeni Türk lirasına kadar idari para cezalarına karşı başvuru üzerine mahkemece verilen kararlar kesin olduğu ancak, Marmaris 2. Sulh Ceza Mahkemesince başvuru usulden reddedilmiş olup, 1.140 Yeni Türk lirası idari para cezasına ilişkin olarak mahkemece cezanın haklılığı ya da haksızlığı hususunda bir inceleme yapılmadığı, başvuru üzerine mahkemece verilip kesin olan kararların mahkemenin esastan inceleme yaptığı ve cezanın yerinde olup olmadığını denetlediği kararlar olduğu,

kaldı ki olayımızda 25/09/2006 tarihinde yapılan denetimde tutanaklar düzenlenmiş olup, gerek 2.945 Yeni Türk lirası idari para cezasının, gerekse 1.140 Yeni Türk lirası idari para cezasının aynı anda kesilmiş idari para cezaları olduğu, idarenin her iki cezayı tek makbuz ile kesmesinin de mümkün bulunduğu,

dolayısıyla Sulh Ceza Mahkemesince başvuranın itirazının esastan incelenmemiş olması sebebiyle idari para cezasının kesinleştiğinin kabul edilemeyeceği cihetle, 1.140 Yeni Türk lirası idari para cezasına ilişkin olarak da itirazın kabulü yerine yazılı şekilde ret kararı verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 5326 sayılı Kabahatler Kanunu hükümlerine göre suçlar ve kabahatler hakkında yapılan düzenlemeler ile kendine özgü yargılama ve yasa yolları getirilmiştir.

5271 sayılı CMK.nın 309. maddesinde düzenlenen kanun yararına bozma yasa yolu suçlar için öngörülmüş olup, anılan yasanın 267-271. maddeleri kapsamındaki kararlara karşı başvurulabilen yasa yoludur.

Kabahatler Kanunu genel hükümleri düzenlerken ihtiyaç duyduğu konularda 5271 sayılı yasaya atıfta bulunduğu halde, verilen kararlara karşı başvurulabilecek kanun yolları düzenlemesinde, 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesinde yer alan kanun yararına bozma yoluna gidilebileceğine dair bir atıfta bulunmamıştır.