Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2008/17549 K.2010/16853

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 11.03.1988 tarih ve 1988/481-408 E.K. sayılı kararıyla 2828 sayılı Yasa'nın 22.maddesi uyarınca koruma kararı verildikten sonra, bu kez İzmir Çocuk Mahkemesi'nin 20.03.1997 tarih ve 1997/39 Müt. sayılı kararıyla 2828 sayılı Yasa'nın 24.maddesi uyarınca koruma kararının kaldırılması yönünde karar verildiği anlaşılmış ise de, sözü edilen son kararın o tarih itibariyle yine ilk kararı veren sulh hukuk mahkemesince verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, çocuk mahkemesince verilmiş olması karara hukuki geçerlilik kazandırmayacağından,

İzmir Çocuk Mahkemesi'nin 20.03.1997 tarih ve 1997/39 Müt. sayılı kararı ile takip eden işlemler yok hükmünde sayılarak, sonradan yürürlüğe giren 4787 sayılı Yasa'nın 6/2, 5395 sayılı Yasa'nın 7/7 ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmelik hükümleri dikkate alınarak koruma kararının devam edip etmeyeceği hususunda yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahal mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.