Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2009/10186 K.2011/27251

Bakaya kalmak suçundan sanık ...'in, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 63/1-A, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62. maddeleri gereğince 2.000.00 yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Nizip Sulh Ceza Mahkemesinin 01.12.2008 tarihli ve 2007/311 Esas, 2008/508 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 15.04.2009 gün ve 22457 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2009 gün ve KYB. 2009-107088 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre;

1-Suçun 22.11.2004 tarihinde işlenmiş olması karşısında, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi 3. fıkrasında yer alan "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklindeki düzenlemeye ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "zaman bakımından uygulama" başlıklı 7. maddesine nazaran öncelikle lehe kanunun tespit edilerek uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-Suç tarihinin 22.11.2004 olduğu, 26.02.2008 tarih ve 5739 sayılı kanunla eklenen 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun ek 10. maddesinde bu kanundan kaynaklanan suçlarda 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesinde öngörülen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanamayacağının öngörüldüğü, ancak bu hükmün yürürlük tarihinden sonra işlenen suçlarda uygulanabileceği geriye yürütülmesinin mümkün bulunmadığı, sanığın işlediği suçun tarihinin anılan maddenin yürürlüğe girmesinden önce olması karşısında sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun kararda değerlendirilmemesinde,

3-Sanığa hükmolunan 3 ay 10 gün hapis cezasının 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 4. maddesi gereğince suç tarihi itibarıyla günlüğü 11 yeni Türk lirasından paraya çevrilmesi gerekirken, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52/2. maddesi gereğince 20 yeni Türk lirasından paraya çevrilmesi suretiyle sanığa fazla para cezası tayininde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;