Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2009/2092 K.2011/1449

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ya yokluğunda verilen kararın 26.01.2007 tarihinde tebliğ edildiği, bu sanık tarafından dosyaya sunulan temyiz dilekçesi altında bulunan tarihin 06.02.2007 olduğu, hakim tarafından yapılan havale işleminden sonra havale tarihinin gün hanesinin başka bir kalemle (1) haline getirilerek temyizin yasal süresi içinde yapıldığı kanısının oluşturulmasına çalışıldığı, dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi formunda ise aynı sanığın temyizinin 12.02.2007 olarak yazıldığı dikkate alınarak, temyiz dilekçesi üzerinde yapılan bu değişiklikle ilgili olarak sorumlusunun tespitiyle hakkında yasal gereğinin mahallinde yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık ...'nın yokluğunda verilen kararın adresinde bulunmama sebebi gösterilmeden aynı işyerinde çalışan arkadaşına tebliğinin usulsüz olduğu kabul edilerek, öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK.nun 5560, 5728 ve 6008 sayılı yasalar ile değişik 231.maddesinin 5, 6 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikler uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması olanaklı hale geldiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanarak sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu ile hükümden sonra,

08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı yasanın 578'inci maddesiyle sulh ceza mahkemesinin görevli olduğunu belirten 1072 sayılı yasanın 4'üncü maddesinin yürürlükten kaldırıldığı, 1072 sayılı yasanın 2'nci maddesinde öngörülen hapis cezasının üst sınırının ise 5 yıl olduğu, öngörülen hapis cezasının üst sınırı itibariyle davaya bakma görevinin 5235 sayılı yasanın 11'inci maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine ait bulunduğundan, 5728 sayılı yasanın geçici 2'nci maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesinin gerekmesi,