Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2011/12723 K.2012/4129

5326 sayılı Kabahatler Kanununun 32. maddesine aykırı davranmak eyleminden muteriz ... hakkında 144,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 29.07.2010 tarihli ve 2010/5561 Esas, 2010/5100 sayılı kararına karşı yapılan başvurunun süresinden sonra yapıldığından bahisle reddine ilişkin Ankara 11. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.04.2011 tarihli ve 2010/1086 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın keza reddine dair Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2011 tarihli ve 2011/176 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 26.09.2011 gün ve 48815 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2011 gün ve KYB. 2011/345963 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5326 sayılı Kabahatler Kanununun "Üçbin Türk Lirası dahil idari para cezalarına karşı başvuru üzerine verilen kararlar kesindir" şeklindeki 28/10. maddesi karşısında başvuru üzerine Ankara 11. Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararın kesin olduğu ve Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2011 tarihli ve 2011/176 değişik iş sayılı kararının hukuken yok hükmünde bulunduğu değerlendirilmekle yapılan incelemede,

5326 sayılı Kabahatler Kanununun, "idari para cezası ve mülkiyetin kamuya geçirilmesine ilişkin idari yaptırım kararına karşı, kararın tebliği veya tefhimi tarihinden itibaren en geç onbeş gün içinde, sulh ceza mahkemesine başvurulabilir.

Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idari yaptırım kararı kesinleşir" şeklindeki 27/1. maddesi ve fıkrası karşısında, muterizin 23.08.2010 tarihinde idari yaptırım kararının tebellüğ etmesini müteakip, 03.09.2010 havale tarihli dilekçesi ile yapmış olduğu başvurunun süresinde olduğu gözetilmeksizin, başvurunun usulden kabulü ile esasa ilişkin değerlendirme yapılması yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;