Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2011/4525 K.2012/1498

2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa aykırılık suçundan sanık ...'in anılan Kanunun 9, 65/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62, 52.maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 5.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına; sanığın suçun işlenmesi neticesinde sonradan ilave edilen ek odayı hükmün kesinleşmesinden itibaren 2 ay içinde kaldırması koşulu ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5-6-9. maddeleri uyarınca sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

sanığın 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesinin 27.07.2010 tarihli ve 2010/95-200 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2010 tarihli ve 2010/1629 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 15.02.2011 gün ve 9224 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 11.04.2011 gün ve KYB.

2011-110013 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu. Mezkür ihbarnamede.

Dosya kapsamına göre benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10.03.2010 tarihli ve 2010/4000-3780 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Kanunun 231/9. maddesinde, sanığın suçla mağdura veya kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödeyerek tamamen gidermesi koşuluyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine olanak tanınmış ise de anılan düzenleme uyarınca eylemin doğrudan maddi bir zarara neden olmasının zorunlu bulunması gerekmekte olup,

incelenen dosyada sanığın mülkü üzerinde izinsiz inşaat yapmak şeklindeki eylemi dolayısıyla kişilere veya kamuya yönelik olarak neden olduğu maddi ve ekonomik bir zararın bulunmaması karşısında, sözü. edilen 231/9. maddenin uygulamasına olanak bulunmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü.