Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2012/1175 K.2013/8569

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın sabıkasının suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle CMK.nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulanmasına engel teşkil etmediği halde, sanığın sabıkalı olması da gerekçe olarak gösterilip ayrıca bir daha suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluşmadığının belirtilmesi karşısında anılan husus bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak,

1-Hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanığın geçmiş hali ve suç işleme eğilimine göre suç işlemeyeceği yönünde yeterli kanaat oluşmadığından cezasının ertelenmesine yer olmadığına ve TCK.nun 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğu uygulanmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararın gerekçe kısmında sanığın suç işlemeyeceği yönünde kanaate varıldığından bahisle erteleme ile TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluğunun uygulanmamasına karar verilmek suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-TCK.nun 53/1. maddesinde öngörülen belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın güvenlik tedbiri niteliğinde olduğu ve bu itibarla aleyhe bozma ve değiştirme yasağına konu olamayacağı gözetilerek; hapis cezası ertelenmeyen sanık hakkında diğer hakların yanında 1. fıkranın (e) bendinde yazılı hakları kullanmaktan da yoksun bırakılmasına karar verilmesi zorunluluğuna uyulmaması,

3-TCK.nun 53/1. maddesi uyarınca hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak belli hakları kullanmaktan yoksun bırakmaya karar verilirken, anılan yasa maddesinin 3. fıkrasının "Mahkum olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz" amir hükmü dikkate alınarak bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,