KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2012/767 E., 2013/17709 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Eylül 2013
- Mahkemesi
- İstanbul 20. Sulh Ceza Mahkemesi
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
1-5728 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile 3568 sayılı Kanun'un 49/1.maddesinde öngörülen adli para cezasının alt sınırı itibariyle sanık lehine olduğu gözetilmeden aleyhine olduğundan bahisle yazılı şekilde uygulama yapılması,
2-5271 sayılı CMK.nun 231.maddesinde düzenlenen suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi ve diğer objektif ve subjektif koşulların varlığı halinde, CMK.nun 231/5.madde ve fıkrası gereğince, sanık hakkında aynı yasanın 231/6-c maddesi de değerlendirilerek tespit edilen söz konusu zararın giderilmesi durumunda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verileceği anlaşılmaktadır.
Yargıtay Ceza Kurulunun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından biri olan zarardan kast edilen maddi zarar olup, bu zararın belirlenmesinde teknik bilgiye ihtiyaç duyulmayan hallerde hakim, kanaat verici basit bir araştırma yaparak zararı belirlemelidir.
Bu ilkeler çerçevesinde her olaya özgü ayrı değerlendirme yapılarak, maddi zararın kanaat verici basit bir araştırma ile tespit edilebilmesi halinde zararın giderilebilmesi koşulundan bahsedilebileceği, somut olayda suçun işlenmesi ile ortaya çıkan ölçülebilir bir zarar bulunmadığının anlaşılması halinde, CMK.nun 231.maddesindeki diğer objektif ve subjektif koşullar tartışma konusu yapılarak
sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar tartışma konusu yapılmadan yalnızca kamu zararının giderilmemiş olması gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2012/767, K. 2013/17709, 9 Eylül 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama