Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2013/21267 K.2014/11159

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 14.07.2012 tarihli mahkumiyet kararının, dosya kapsamına göre sanığın bilinen en son adresi olan ve yargılama aşamasında bildirilen adresine tebliğ edilmesi bu adrese çıkartılacak tebligatın bila-tebliğ iade edilmesi halinde ise, 6099 sayılı Yasa ile değişik 7201 sayılı Yasa'nın 21/2.maddesi uyarınca MERNİS adresine tebligat yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine anılan yasanın 21/2. maddesi uyarınca tebligat yapılması usulsüz olduğundan, eski hale getirme talebinin ve sanığın öğrenmekle süresi içerisinde hükmü temyiz ettiğinin kabulüyle; 14.11.2012 tarihli hükme yönelik yapılan incelemede;

Hükümden sonra, 05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6225 sayılı kanunun 43.maddesiyle değişik 1618 sayılı Seyahat Acentaları ve Seyahat Acentaları Birliği Kanunu'nun 30.maddesi uyarınca, sanığın belgesiz olarak seyahat acentalığı faaliyetinde bulunmak şeklindeki eylemi idari para cezasına dönüştürüldüğü cihetle, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA,