KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2014/1379 E., 2015/12995 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Mart 2015
- Tebliğname No
- 7 - 2013/343833
- Mahkemesi
- İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 28/12/2011
- Numarası
- 2011/317 (E) ve 2011/1025 (K
- Suç
- 5607 sayılı Yasaya Muhalefet
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanık lehine 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu gözetilerek sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerine yönelik yapılan incelemede;
1-Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle sanığın eyleminin 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. fıkrası kapsamında kaldığı düşünülmeden 5607 sayılı Yasa'ya Muhalefetten yazılı şekilde hüküm kurulması ;
2-Suçtan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı olmayan gümrük idaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi;
Kabul ve uygulamaya göre ise;
1-4733 sayılı Yasaya Muhalefet suçundan doğan ve kamu zararı olarak kabul edilen "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler" toplam tutarından oluşan kamu zararının sanığa ihtar edilip sonucuna göre CMK'nın 231. maddesinin değerlendirilmesi gerekirken "Sanığın 5607 sayılı Yasa'nın 5/2 maddesi gereğince etkin pişmanlıkta bulunmadığından bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi;
2-5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinde sınırlı şekilde hangi hallerde hapis cezasının ertelenemeyeceği saydığı halde sanık hakkında TCK'nın 51. maddesinin uygulanmama gerekçesinde '' Sanığın mahkemedeki tutum ve davranışları suça konu eşyanın miktar ve değeri nazara alınarak sanığın bir daha suç işlemeyeceği hususunda mahkemeye kanaat gelmediğinden sanığa verilen cezanın ertelenmesine takdiren yer olmadığına '' şeklinde yasal olmayan gerekçe gösterilmesi;
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2014/1379, K. 2015/12995, 30 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama