Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/18064 K.2015/20547

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanığın mesleğinin şoförlük olmasının tek başına suçun işlenmesinde kolaylık sağlayan bir durum olmadığı gözetilmeden ve şoförlük mesleğinin atılı suçu işlemesinde sanığa ne şekilde kolaylık sağladığı da açıklanmadan 5607 sayılı yasanın 4/4. maddesi uyarınca cezada artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- TCK'nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak hesaplanan hapis cezasının infazda tereddüt oluşturacak şekilde "... 1 yıl 10 ay 15 gün hapis..." olarak yazılması,

3- TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

4- 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesinde hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesinde "... belirli taksitler halinde ödenmesine..." şeklinde hükmolunacağı öngörülmüş olup, buna göre sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesinde infazda tereddüt oluşturmaması bakımından taksit aralıklarının da gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,