Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2014/21768 K.2015/21308

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanığın mesleğinin şoförlük olmasının tek başına suçun işlenmesinde kolaylık sağlayan bir durum olmadığı gözetilmeden ve şoförlük mesleğinin atılı suçu işlemesinde sanığa ne şekilde kolaylık sağladığı da açıklanmadan 5607 sayılı yasanın 4/4.maddesi uyarınca cezada artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

II) TCK.nun 62.maddesinin uygulanması sonucunda 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini,

III) Hapis cezası ertelenmeyen sanık hakkında TCK.nun 53/1.(c) ve (e) maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmaması,

IV) Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6 madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

V) Suça konu eşyanın miktar ve hacim bakımından taşındığı nakil aracının tamamını veya ağırlıklı bölümünü oluşturmadığı ve aracın iyi niyetli 3. kişiye ait olduğu gözetilerek, nakil aracının iadesi yerine yazılı şekilde müsadere kararı verilmesi,