KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2014/34735 E., 2017/3354 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Nisan 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- 4733 sayılı Kanuna Muhalefet
- Hüküm
- Hükümlülük, Müsadere
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
Sanığın engel sabıkası olmadığı halde yazılı şekilde yanlış ve yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmaması, kamu zararının giderilmemiş olması sebebiyle bozma nedeni yapılmamıştır.
1) Sanığın adli sicil kaydına göre mahkumiyet hükmü sayılmayan, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kaydından başka engel sabıkası bulunmadığı gözetildiğinde, ertelemenin koşulları arasında sayılan ve 5237 sayılı TCK’nın 51/1-(b) bendinde düzenlenen sübjektif şarta ilişkin karar yerinde olumlu veya olumsuz bir değerlendirme yapılmadan sanık hakkında, “Sanıklara ait adli sicil kaydında sabıkaların bulunması ve sanıkların bir daha suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde kanaat oluşmaması nedeniyle” şeklindeki hatalı ve yasal olmayan gerekçelerle anılan kanun ve maddede ihdas edilen erteleme hükümlerinin uygulanmaması,
2) 24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1.fıkrasının (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine,
altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2014/34735, K. 2017/3354, 26 Nisan 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama