Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2015/23399 K.2019/36090

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında dükkanı işlettiğini, çevredeki esnafa çay dağıtmak için zaman zaman işyerinden çıktığını, semt pazarı kurulduğundan buradaki esnafın tuvalet ihtiyacı için işyerini kullandığını, tuvaletin yanında bulunan sigaraların kendine ait olmadığını belirtmesi karşısında, olay tutanağında suça konu sigaraların yakalandığı yer ve ihbar tutanağının içeriği de dikkate alınarak tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde suça konu kaçak sigaraların ele geçtiği işyerini işleten sanığın müsnet suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sanık hakkında verilen ve ertelenen hapis cezasının kanuni sonucu olarak TCK'nun 53/1-c bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi altsoyu bakımından uygulanmasına yer olmadığına, kendi altsoyu dışında kalan kişilerle ilgili ise bu hak ve yetkilerden hükmolunan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,