KÜNYE
7. Ceza Dairesi 2015/2466 E., 2016/779 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Ocak 2016
- Tebliğname No
- 7 - 2013/289890
- Mahkemesi
- Derik Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 28/12/2012
- Numarası
- 2012/37 (E) ve 2012/290 (K
- Suç
- 4733 sayılı kanuna muhalefet
Karar Metni
301 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;
I- Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin incelenmesinde
28.12.2012 tarihinde tefhim edilen hükmü yasal süresinden sonra temyiz eden üst Cumhuriyet Savcısının temyiz inceleme isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, II-Sanığın temyiz isteminin incelenmesinde ise;
1) UYAP ortamından yapılan araştırmada;Dairemizin 2014/23598 Esas (Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/915 Esas 2013/60 Karar) numarasına kayıtlı dosyası ile sanık yönünden temyiz incelemesinden geçmeden kesinleştiği anlaşılan İstanbul 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2013 tarih 2012/1389 E- 2013/991 K sayılı dosyasındaki eylemlerin benzer suç vasfına yönelik olduğu gözetilerek,
Dairemizce de kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2014 tarih 2013/7-591 Esas-2014/171 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği gibi suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işlendikleri yer ve işlenme zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özelliklerin birlikte değerlendirilmesiyle eylemin TCK.nun 43.maddesi kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesi için eldeki dosya ile derdest olan dosyanın birleştirilmesi,
kesinleşen dosyanın ise getirtilip incelenerek ilgili belge örneklerinin dosya arasına konulmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 7. Ceza Dairesi, E. 2015/2466, K. 2016/779, 28 Ocak 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama