Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2015/26787 K.2019/37482

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Sanık hakkında 5607 sayılı Yasanın 3/10. maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı anlaşılmakla; 5271 sayılı CMK’nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan sanığın 5607 sayılı Yasa'nın 3/1. maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Dava konusu edilen ve ele geçirilen kaçak eşyanın KEMT değeri nazara alındığında, cezaların şahsiliği ve uygulama birliğinin sağlanması bakımından daha çok miktarda kaçak eşya yakalananlar ile suça konu miktardaki kaçak eşya yakalananlar arasında asgari ve azami had aralığında hakça oranda bir temel ceza belirlenmesi gerekirken yeterli olmayan gerekçe ile üst sınırdan uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

3. Sanığın lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunduğu gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesinde takdiri indirim nedeni hakkında değerlendirme yapılmaması,

4. 120 gün adli para cezasının 1 gününün 20 TL'den hesabında 2400 TL adli para cezası yerine 240 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini,

5. 24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,