Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2019/9093 K.2023/631

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gaziantep 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli 2015/621 Esas, 2015/1154 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası, aynı maddenin onuncu fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi

gereği 2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasın mükerrirlere özgü infazı ile cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, hak yoksunluklarına, eşya müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; Usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilen mahkumiyet kararının bozulması istemine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.01.06.2015 günü, cadde üzerinde şüphe üzerine durdurulan sanığın elinde bulunan poşet içerisindeki toplam 270 paket bandrolsüz ve kaçak sigara ele geçirilmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmasında; suça konu sigaraları satacağını beyan etmiştir.

3.Suça konu sigaraların kaçak olduğuna dair bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

4.Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dava dosyasında bulunmaktadır.

5.Sanığın adli sicil kaydına göre 4733 sayılı Kanun uyarınca mükerrir olduğu, tekerrüre esas alınmamış olsa da sanığın adli sicil kaydında 4733 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen birden çok mahkumiyet hükmüne ilişkin ilamın bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 01.06.2015 yerine 02.06.2016 yazılması isabetli bulunmamıştır.

3.10.12.2022 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “23 üncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği,

yine aynı Kanun'un 62 inci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gözetilerek, ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk

bulunmaktadır.

4.Birden fazla tekerrüre esas sabıkası bulunan sanığın adli sicil kaydında yer alan en ağır cezayı içeren Gürpınar Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/93 Esas, 2012/80 Karar sayılı mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması gerekirken birden fazla ilamın tekerrüre esas alınması ve sanığın tekerrüre esas alınan adli sicil kaydının 4733 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin olduğu anlaşılmış olup,

hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un üçüncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla;

tekerrüre esas alınan Gürpınar Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/93 Esas, 2012/80 Karar sayılı dosyasında ve sanığın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas alınmayan 4733 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin Patnos Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/54 E., 2012/454 K. sayılı ve Muradiye Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/30 E., 2012/270 K. sayılı dosyalarında uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre sanığın sabıkasının tekerrüre esas teşkil edip etmeyeceğinin tartışılması,

neticesine göre söz konusu ilamların tekerrüre esas alınıp alınmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

5.Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

6.5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, alt soyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

7.5271 sayılı Kanun’un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasında yer verilen; "Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

” şeklindeki düzenleme karşısında, dava konusu kaçak sigaraların 5607 sayılı Kanun'un 13 üncü

maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken, uygulama maddelerinin ilgili fıkraları gösterilmeden müsaderesine karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (1, 2, 3, 4, 5, 6 ve 7 inci paragraflarda) açıklanan nedenlerle Gaziantep 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli 2015/621 Esas, 2015/1154 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,