Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/13369 K.2023/748

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Katılan bakanlığın suç duyurusu üzerine yürütülen soruşturma neticesinde, sanığın, 2873 sayılı Kanuna muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2015/438 E., 2015/661 K. sayılı kararı ile sanık hakkında, suç kastıyla hareket ettiği sabit olmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın hayvanlarından sorumluluğunun bulunduğuna ve suçun unsurlarının oluştuğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 06.07.2015 günü saat 10:00 sıralarında, milli park görevlileri tarafından Manisa Spil Dağı Milli Parkı seyir yeri mevkiinde, 25 koyun ve 10 keçinin otladığı tespit edilmiş, çevreden yapılan araştırmada hayvanların sanığa ait olduğu belirlenmiştir.

2.Sanık, aşamalardaki savunmalarında, hayvanların kendisine ait olduğunu, uyuyakalması nedeniyle bilgisi dışında olay yerine gittiklerini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Her ne kadar sanık uyuyakalması nedeniyle hayvanlarının bilgisi dışında milli park alanına girdiklerini savunmuş ise de Yargıtay 7. Ceza Dairesi ve Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin yerleşik uygulamasına göre milli park alanı içerisinde hayvan otlatılmasıyla suçun oluşacağının kabul edildiği, sanığın hayvanların yanında bulunmamasının suçun oluşmasına müessir olmayacağı cihetle sanığın atılı suçtan mahkumiyeti gerekirken yerinde görülmeyen gerekçeyle beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Sanığın üzerine atılı suç için Kanun'da öngörülen cezanın üst sınır 6 ay hapis olup, 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayınlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12 inci maddesi ile, 5237 sayılı TCK'nin önödemeyi düzenleyen 75 inci maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 2873 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinde düzenlenen suçun ön ödeme kapsamına alındığı, öte yandan Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 E., 2021/4 K. sayılı ve 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 E., 2020/33 K. sayılı iptal kararları ile 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK'nın 251 inci maddesinin

birinci fıkrası ile sadece adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda "basit yargılama usulü"nün uygulanmasının olanaklı hale getirilmiş olduğu anlaşılmakla; sanığa öncelikle usulüne uygun önödeme önerisinde bulunulması, yerine getirilmemesi halinde ise basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunmaktadır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.11.2015 tarihli ve 2015/438 E., 2015/661 K. sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,