Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/1976 K.2024/3801

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın cezalandırılmasına dair karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesine ilişkindir.

II.GEREKÇE

Olay tarihinde kolluk güçlerince sanığın kullandığı elektirikli bisikletin durdurulmak istendiği ancak sanığın durmayarak kaçmaya başlaması üzerine yapılan kovalamaca sonucunda yakalanarak bisikletin ön kısmında bulunan kutu içerisinde 24 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası yollamasıyla aynı maddenin beşinci ve onuncu fıkraları gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında, kendisinin ve eşinin sigara tiryakisi olduğunu, sigaraları satmak için değil içmek için aldığını, ticari maksatla bulundurmadığını belirtmiştir.

Tüm dosya kapsamının incelenmesinde sanıktan ele geçen gümrük kaçağı ve bandrolsüz sigaraların miktar itibarıyla ticari mahiyette olduğu ve kişisel kullanım miktarının üzerinde bulunduğu anlaşılmış ise de, arama yapılmasına dayanak teşkil eden mahkemece verilmiş usulüne uygun bir arama kararı olmadığı gibi gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama izni ya da Cumhuriyet savcısına ulaşılamaması nedeniyle kolluk amirince verilmiş yazılı arama emri de bulunmaması karşısında, hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu,

sanığın kaçak sigaraları ticari amaçla bulundurduğuna dair ikrarının da olmadığı cihetle, Anayasa'nın 38 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı Kanun'un 217 nci maddesinin ikinci fıkrası ve yine aynı Kanun'un 230 uncu maddesinin birinci fıkrasına göre, hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkâmiyet hükmü kurulamayacağı gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesinin sonucu itibarıyla doğru olduğu anlaşıldığından, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR