Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/19915 K.2022/3128

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan, CMK'nun 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenen ve temyiz dilekçesiyle katılma talebinde bulunan suçtan zarar gören ... Kurumu’nun CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilmiş olup,

O yer Cumhuriyet savcısının 27/07/2016 tarihli temyiz talebinin yerel mahkemenin 22/12/2020 tarihli ek kararı ile reddine karar verildiği ve ek karara yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin bulunmadığı anlaşılmakla, sadece katılan kurum vekilinin temyiz başvurusuna yönelik yapılan incelemede;

14.04.2011 tarihinden sonra doğrudan hükmolunan 3.000 Türk Lirası dahil adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte olduğu, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin de 1412 sayılı CMUK'nun 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, temyiz isteğinin reddine dair mahkemenin 03.11.2020 tarih ve 2016/62 Esas, 2016/696 Karar sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 21/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.