Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/20675 K.2024/10933

Sanık hakkında kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz sebebi, verilen beraat hükmünün bozulmasına ilişkindir.

II.GEREKÇE

Olay tutanağına göre, 03.06.2013 tarihinde kolluk kuvvetlerinin boş arazide bulunan ....plakalı araçtan şüphelenmeleri üzerine aracın yanına gittikleri, aracın sağ arka sürgülü kapısının açık olduğu ve yapılan kontrolde 14 adet 30 litrelik şişede sıvı ve 24 adet boş şişe ele geçirilen olayda, sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; ele geçen sıvıyı alkol olarak aldığını ve kolonyacılara satacağını beyan ederek üzerine atılı olan suçlamayı kabul etmemiştir.

27.08.2013 tarihli Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı İstanbul Gıda Kontrol Laboratuvar Müdürlüğünün Muayene ve Analiz Raporuna göre, ele geçen sıvının metil alkol içermediği ve ne olduğunun tespit edilemediği bildirilmiştir.

15.10.2015 tarihli Emniyet Genel Müdürlüğü İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün Uzmanlık Raporuna göre, ele geçen sıvıda herhangi bir alkol türü tespit edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddi ile sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak, Sanık hakkında beraat hükmü kurulurken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 232/6. maddesine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR