Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/2375 K.2021/6248

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

04.12.2015 tarihli gıyabi ek kararın, sanık ...'e tebliğine ilişkin tebligat parçasında “aynı konutta yaşayan ... ...'a tebliğ edildi” ifadesinin yazılı olduğu, sanığın adreste bulunmama sebebi, tebligatı teslim alan şahsın sanıkla yakınlık derecesi belirtilmediğinden, sanığa yapılan tebligatın usulsüz olduğu, ayrıca yokluğunda verilen asıl kararın sanığa 26.08.2015 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1.maddesi uyarınca kapıya yapıştırılmak suretiyle muhtara tebliğ edildiği, ancak en yakın komşularından birine haber verildiğine dair bilginin olmadığı anlaşılmakla;

aynı Kanunun 32. maddesine göre, usulsüz tebliği öğrenme üzerine süresinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin 04.12.2015 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek hükmün esasına yönelik yapılan incelemede;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi,

yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,