Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/25662 K.2025/9495

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayların oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Sanığın 06.08.2013 ve 17.09.2013 tarihli eylemleri bakımından 17.09.2013 tarihli iddianamenin düzenlenmesiyle hukuki kesintinin oluştuğu, birleştirme kararı verilen sanığın 27.09.2013 tarihli eyleminin, 06.08.2013 ve 17.09.2013 tarihli eylemleri ile birlikte zincirleme suç kapsamında değerlendirilemeyeceği ve 27.09.2013 tarihli eylemi nedeniyle ayrı bir hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın tüm eylemleri zincirleme suç kapsamında değerlendirilerek yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61. maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında temel ceza belirlenirken sanığın benzer olaylarla karşılaştırıldığında vehamet arz etmeyen fiilleri, teşdidi gerektirmediği halde, temel ceza belirlenirken teşdit uygulanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

3.Sanık hakkında karar tarihinde yürürlükte bulunan ve lehine hükümler içeren 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. fıkrasının son cümlesi delaletiyle anılan Kanun'un 3/5. ve 3/10. maddeleri gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,