Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/26679 K.2025/5246

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.(Kapatılan) Erzincan 3. Ordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 25.12.2013 tarihli ve 2013/235 Esas, 2013/470 Karar sayılı kararı ile sanığın, 30.10.2012-02.12.2012 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b, 73 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası; 07.12.2012-06.02.2013 tarihleri arasında firar suçunu işlediği kabul edilerek 1632 sayılı Kanun'un 66/1-a ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahkûmiyet hükümlerinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı

Kanun) 231. maddesi uyarınca ayrı ayrı açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararların 24.07.2014 tarihinde kesinleştiği; sanığın, denetim süresi içerisinde 02.06.2015 tarihinde hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunu işlediği, sanığın bu suçtan Gaziantep 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2015 tarihli, 2015/383 Esas, 2015/376 Karar sayılı kararıyla 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmün 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği,

bu mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmemekle 25.06.2015 tarihinde kesinleştiği, sonrasında Askerî Mahkemece, duruşma açılmak suretiyle yapılan yargılama sonunda açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklanmasına ve sanığın ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verildiği, hükümlerin, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine (Kapatılan) Askerî Yargıtay 4. Dairesinin 14.02.2017 tarihli 2017/56 Esas, 2017/68 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verildiği,

bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince izin tecavüzü ve firar suçundan ayrı ayrı beraat kararı kararı verildiği ve dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderildiği anlaşılmakla;

Sanık aşamalardaki savunmalarında, kalp hastası olan annesine bakmak için firar ve izin tecavüzü suçlarını işlediğini beyan etmiş ise de; sanığın üzerine atılı firar suçunun vasıf ve mahiyeti itibarıyla mazeret kabul etmeyen şekli suçlardan olması ve sanığa eylemini gerçekleştirme ve devam ettirme kararı verdirten bu psikolojik etkenin (sanığın saikinin) 1632 sayılı Kanun'un 66/1-a maddesinde düzenlenmemiş bulunması; yine sanığın annesinin rahatsızlığının aniden gelişen ve acil müdahale gerektiren bir rahatsızlık niteliğinde olmaması,

izin tecavüzünde bulunduğu süre içerisinde annesinin rahatsızlığı ile ilgili hiçbir işlem yapmaması ve dosya kapsamında bulunan 19.03.2013 tarihli araştırma tutanağına göre sanığın annesinin belirtilen adreste iki kızı ile ikamet ettiğinin, üç erkek yedi kız olmak üzere toplam 10 çocuğunun bulunduğunun, kendisine sırayla baktıklarının tespit edilmiş olması hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın bu savunmalarının da zamanında birliğine dönmesini engelleyen veya önemli ölçüde güçleştiren ve askerlik hizmetine tercih edilebilecek nitelikte bir mazeret olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı gözetildiğinde;

5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içinde yeniden suç işlenmesi halinde hükmün aynen açıklanması gerektiği cihetle; Mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki hükmün ilk şekliyle aynen açıklanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

2. 21.10.2012 tarihinde 9 gün süre ile dağıtım iznine gönderilen sanığın, birliğinden saat kaçta ayrıldığının belli olmaması sebebiyle saat 24.00’de ayrıldığının kabulü ile izin süresi sonunda en geç 30.10.2012 tarihinde saat 24.00’e kadar birliğine katılması gerektiği dikkate alındığında izin tecavüzü suçu yönünden suç başlangıç tarihinin 31.10.2012 olarak kabulü gerekirken 30.10.2012 olarak kabul edilmesi,

3. Gerekçeli karar başlığında suç tarihlerinin "31.10.2012-02.12.2012, 07.12.2012-06.02.2013" yerine "30.10.2012" olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.