Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2021/4441 K.2025/4827

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Sanık hakkında suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak

yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 89. maddesiyle değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18-son cümle delâletiyle anılan Kanun'un 3/5, 3/10., 3/23 ve 5/2 maddeleri ve fıkraları gereğince uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2.7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulanmasının olanaklı hale geldiği ve sanığa soruşturma aşamasında etkin pişmanlık konusunda ihtarat yapılmadığı cihetle, suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarının sanık tarafından kovuşturma evresinde ödenmesi halinde 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi uyarınca cezasında yarı oranında indirim yapılacağının ihtar edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığa hazır bulunduğu 21.10.2020 tarihli duruşmada ödeme iradesi beyanı karşısında gümrüklenmiş değerin iki katı tutarı ve indirim oranı belirtilmeden, usulüne uygun ihtarat yapılmadan savunma hakkının kısıtlanması,

3.Gün para cezasının adlî para cezasına çevrilmesine ilişkin sevk maddesi olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4.Hükmün 2 numaralı bendinde 5607 sayılı Kanun'un 5/2. madde ve fıkrası yazılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, hukuka aykırı bulunmuştur.