Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/11271 K.2023/3067

Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05.2022 tarihli ve 2020/671 Esas, 2022/407 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.02.2012 tarihli ve 2011/3-421 Esas, 2012/34 Karar, 31.01.2012 tarihli ve 2011/3-222 Esas, 2012/5 Karar sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da vurgulandığı üzere, ön ödeme sonucu verilen düşme kararları da 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223 üncü maddesinde sayılan hükümlerden olup,

bu kararların temyiz edilebilirlik sınırı 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereğince hüküm tarihi itibarıyla halen uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin ikinci fıkrasının birinci bendine göre saptanması gerektiğinden, ön ödemeye esas alınan miktarın temyiz edilebilirlik sınırını belirleyeceği,

14.04.2011 tarihli ve 27905 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26 ncı maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca temyiz kesinlik sınırının 14.04.2011 tarihinden itibaren 3.000,00 TL'ye çıkartılmış olması nedeniyle sanık hakkında 5809 sayılı

Elektronik Haberleşme Kanunu'na aykırılık suçundan ön ödemeye esas alınan 1.500,00 TL'nin miktar itibarıyla belirtilen kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,