Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/14841 K.2024/9570

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın çiftçi olması, ele geçen akaryakıt miktarının fazla olmaması ve ticari kastının bulunmaması nedenleriyle beraatine karar verilmesinin gerekmesine, sanık hakkında lehe kanun hükümlerinin uygulanmaması ve re'sen gözetilecek nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tarihinde kolluk görevlilerince sanığın sevk ve idaresindeki araçta önleme araması kararı uyarınca yapılan aramada aracın kapalı arka bölümünde bulunan 1 adet plastik tank içerisinden 700 litre ulusal marker seviseyi geçersiz sonuç veren motorin ele geçirildiği anlaşılmıştır. Sanık savunmalarında; çiftçilik işi ile uğraştığını, traktöründe kullanmak amacıyla suça konu akaryakıtı aldığını beyan etmiştir

13.12.2013 tarihli TÜBİTAK MAM raporuna göre; ulusal marker seviyesinin geçersiz sonuç verdiği, numunenin motorin esaslı olup solvent içerdiği tespit edilmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre " pek hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık hakkında hem hapis hem de adli para cezasına hükmedilmesi karşısında, 5237 Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmasında adli para cezalarında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı halde hiçbir ayrım yapılmaksızın sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR