Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/3415 K.2024/6326

4817 sayılı Yabancıların Çalışma İzinleri Hakkında Kanun'un (4817 sayılı Kanun) 4 ve 21/3. maddelerine aykırı davranmaktan ... hakkında Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü İstanbul Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 07.04.2016 tarihli ve 43422173-309.3-55260 sayılı kararı ile uygulanan 26.544,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun reddine ilişkin İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08.04.2019 tarihli ve 2016/4236 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın, İstanbul Anadolu 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15.05.2019 tarihli ve 2019/3717 değişik iş sayılı kararıyla reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 02.02.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.03.2022 tarihli ve KYB-2022/23654 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.03.2022 tarihli ve KYB-2022/23654 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “...1-Dosya kapsamına göre, 23/02/2016 tarihinde yapılan denetimde, çalışma izni bulunmayan 3 yabancı uyruklu kişinin çalıştırıldığından bahisle muteriz hakkında 4817 sayılı Kanun'a aykırılıktan aynı Kanunun 21/3. maddesi uyarınca İstanbul Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü'nün 07/04/2016 tarihli ve 43422173-309.3-55260 sayılı kararı ile 26.544,00 Türk lirası idarî para cezası uygulandığı anlaşılmakla, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 09/10/2017 tarihli ve 2016/5873 esas, 2017/7831 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere,

kabahatler bakımından soruşturma zamanaşımı süresinin kabahat tarihinde başlayıp idari para cezasına yönelik başvuru sonuçlanıncaya kadar cereyan edeceği ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Soruşturma zamanaşımı" kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez.

(2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c)Ellibin Türk lirasında az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır." şeklindeki düzenlemeleri içerdiği nazara alındığında, somut olay bakımından,

gerek mülga 4817 sayılı Kanunun 21/3. maddesinde düzenlenen hali ile gerekse 6735 sayılı Kanunun 23/5-b-3 maddesinde düzenlenen hali ile kabahate konu idari para cezasının soruşturma zamanaşımı süresinin idari para cezasının niteliği ve miktarına göre 5326 sayılı Kanunun 20/2-c maddesi uyarınca üç yıl olduğu, tespitin yapıldığı 23/02/2016 tarihinin kabahat tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği ve merci İstanbul Anadolu 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 2019/3717 değişik iş sayılı kararının verildiği 15/05/2019 tarihinde idari para cezasının zamanaşımına uğradığı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2-Kabule göre de,

Kabahatli ... tarafından ibraz edilen ve resmi kurumlardan talep üzerine alınan belgelerden, kabahatlinin Kartal Vergi Dairesince işyerine ait vergi mükellefiyetinin 22/06/2009 tarihinde terk sebebiyle kapatıldığı, ayrıca işyerine ait Pendik Belediyesince verilmiş ruhsatnamesinin 02/10/2013 tarihindeki başvurusu üzerine, 01/11/2013 tarihinde iptal edildiği, iş yerine açık kimlik bilgilerini verdiği bir başka şahsa devrettiğini beyan ettiği, idari para cezasının ise 23/02/2016 tarihinde 3 adet yabancı işçiyi izinsiz olarak çalıştırıldığı tespitiyle verildiği,

yasal olarak devrettiği işyeri nedeniyle devir tarihinden sonra kesilmiş idari para cezasından devreden kişinin sorumlu tutulmaması gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir....” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlardan (1) numaralı neden yönünden; İhbarnamede yer verilen emsal kararın Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesi'nin 09.10.2017 tarihli ve 2016/5873 esas, 2017/7831 karar sayılı ilamı olmasına karşın, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin kararı olduğunun belirtilmesinin maddi hata olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309/3. maddesindeki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

B.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlardan (2) numaralı neden yönünden;

Bozma nedenine göre; kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlardan (2) numaralı neden bakımından inceleme yapılması sonuca etkili olmayacağından bu husus inceleme dışında bırakılmıştır.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriklerindeki hususlardan (1) numaralı neden yerinde görüldüğünden talebin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15.05.2019 tarihli ve 2019/3717 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,