Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2022/3718 K.2025/14993

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın 28.05.2013 tarihli eylemi ile ilgili olarak İmranlı Asliye Ceza Mahkemesinin 23.10.2014 tarihli ve 2013/64 Esas, 2014/62 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyetine karar verilmesi sonrasında kararın sanık tarafından temyiz edildiği, temyiz incelemesini yapan Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 01.06.2020 tarihli ve 2019/21466 Esas, 2020/4340 Karar sayılı kararı ile bozma kararı verildiği, bozma kararından sonra yapılan yargılama sonucunda İmranlı Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2021 tarihli ve 2020/59 Esas, 2021/7 Karar sayılı kararı ile 28.05.2013 tarihli eylem ile ilgili olarak sanık hakkında beraat kararı verildiği ve kararın 11.03.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, Tebliğname'deki zincirleme suça ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, dava konusu eşyanın suç tarihi itibarıyla gümrüklenmiş değerinin "hafif" değerde olduğu gözetilmeden "pek hafif" değerde olduğu kabul edilerek, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/23. maddesine aykırı olarak fazla oranda indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

2.Sanık hakkında takdiri indirim uygulanırken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1. maddesi yerine, 62. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,